آیا امواج الکترومغناطیسی واقعا قادر به تقویت حافظه هستند؟ – آینده سازان




۲۴ام بهمن ۱۳۹۶ فیزیک

 اخیرا دو مطالعه درون مورد اینکه آیا واقعا می‌توان از تحریک مغزی عمیق و تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای برای بهبود حافظه و شناخت دسترس کرد، انجام شده هست.

 اگر برای اولین بار هست که درون مورد تحریک الکتریکی مغز می‌شنوید، احتمالا بیشتر دسترس از این روش برای شکنجه برایتان تداعی شود. چیزی که درون فیلم‌ها زیاد نشان داده می‌شود. ولی جالب هست بدانید که این تکنیک‌ها نه تنها مخرب و زجر آور نیستند بلکه حتی چیزی نیستند که مربوط به آینده باشند. تحریک عمقی مغز (DBS) دهه‌ها برای درمان بیماری‌های عصبی مانند پارکینسون و صرع مورد دسترس قرار گرفته هست. تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای (TMS) از سال ۱۹۸۰ به عنوان درمانی برای افسردگی عمده (major depression) مطرح بوده هست.

درون تکنیک TMS، از پالس‌های مغناطیسی دسترس می‌شود و این روش نسبت به تکنیک دیگر کمتر تهاجمی هست؛ ولی پايه هر دو روش، هدف قرار دادن بخش‌های خاصی از مغز هست. این موضوع به ویژه درون روش DBS مهم هست که درون اين از الکترودهای وارد شده به مغز بیمار برای هدف قرار دادن مناطق خاص دسترس می‌شود. آشکار هست که با وارد کردن الکترود به مغز فرد، می‌توان جریان الکتریسیته را به اين ارسال کرد. تحقیقات حاضر روی افرادی که برای درمان از این روش‌ها دسترس کرده اند، انجام شده هست.

تاثیر امواج الکترومغناطیسی درون بهبود حافظه

درون دو مطالعه‌ی اخیر، که یکی درون کلینیک مایو (Mayo clinic) و دیگری درون دانشگاه پنسیلوانیا انجام شده هست، این پرسش که آیا درمان‌ها می‌توانند پتانسیل‌های ناشناخته‌ای داشته باشند، مورد بررسی قرار گرفته هست. قطعا بیماران مبتلا به شرایط دژنراتیو عصبی (بیماری‌هایی مثل آلزایمر، پارکینسون و هانتینگتون که نتیجه تخریب تدریجی سلولهای عصبی درون دستگاه مرکزی هستند) دارای مشکلاتی درون زمینه حافظه‌ی خود هستند. ولی سوال این جاست که آیا می‌توان این درمان‌ها را درون بیمارانی که لزوما مبتلا به اختلال عصبی نیستند، نیز به‌کار برد؟

محققان درون کلینیک مایو به منظور مطالعه‌ی تاثیر مکان اعمال امواج الکتریکی درون مغز روی حافظه، از گروه‌های بیمار خواسته بودند درون حالیکه مکان‌های مختلفی از مغز آنها شوک داده می‌شد، سعی کنند تا کلماتی را که به آنها گفته شده هست، به‌خاطر بیاورند. از ۲۲ بیمار مورد مطالعه، چهار نفر که منطقه‌ی قشر جانبی گیجگاهی آنها تحریک شده بود، نسبت به دیگران کلمات بیشتری را به یاد آوردند. این موضوع احتمالا تصادفی نیست، زیرا این قسمت، بخشی از مغز ما هست که به ما درون پردازش زبان کمک می‌کند.

درون این خلال، محققان دانشگاه پنسیلوانیا بیشتر نگران زمان اعمال امواج بودند و به محل اعمال اين کمتر دقت داشتند. پژوهش‌های قبلی آنها نشان داده بود که وارد کردن شوک به مغز طی دوره‌ی زمانی اشتباه می‌تواند تأثیر منفی روی توانایی بیمار برای یادآوری داشته باشد. درون ادامه برای کنترل این موضوع از یک مد کامپیوتری دسترس شد که درون اين زمان دقیق با ارزیابی میزان یادگیری بیمار درون هر زمان، قابل تعیین شد.

بر پايه فعالیت مغز بیمار، این مد کامپیوتری می‌تواند بگوید آنها چه زمانی می‌توانند کلمات را یادآوری کنند و چه زمانی نمی‌توانند. مطالعه نشان داد که محققان با کنترل زمان و محل اعمال جریان الکتریکی درون مغز توانستند یادگیری و حافظه‌ی بیمار را تا ۱۵ درصد افزایش دهند.

هرچند این مطالعات محدودیت‌هایی نیز دارند و بسیاری از دانشمندان به دنبال این هستند که بدانند آیا درون صورتی که به بخش مربوط به حافظه درون مغز آسیبی وارد شده باشد، چنین درمانی‌هایی می‌تواند مفید واقع شود یا خیر.


مطالب پیشنهادی